Het vriendje van...

Met de start van 2013 begon het bij mij te kriebelen...ik had nieuwe plannen!
En zoals dat in mijn hoofd gaat, plannen borrelen even en komen dan tevoorschijn.

Met het bonte schaap ben ik een nieuwe weg ingeslagen. Meer producten om uit te kiezen en mooie basisproducten om te personaliseren. Dat voelt goed! Het werkt goed, de mensen zijn nog altijd even enthousiast en daar worden we allebei erg blij van.

Met de ontwerpen die ik verkoop op t-shirts en rompertjes wilde ik meer gaan doen. Ik wil daarmee een andere weg gaan bewandelen, ze loskoppelen van het bonte schaap.

En dus krijgt het bonte schaap een vriendje!

Onder de naam 'de bonte mier' ga ik strijkapplicaties verkopen.

De strijkapplicaties van de bonte mier zijn vrolijk, stoer, lief en vooral uniek. Ontworpen door een team illustratoren en gemaakt van mooi velours materiaal. Verkrijgbaar in twaalf verschillende kleuren en eenvoudig zelf op al je creaties te strijken. Zo wordt die saaie tas ineens een eyecatcher en kan het t-shirt met een vlekje gewoon weer terug te kast in.

Naast een prachtige collectie die regelmatig aangevuld wordt, levert de bonte mier ook maatwerk. Heb je een eigen ontwerp of logo waar je graag een strijkapplicatie van wilt hebben? Of je nu op zoek bent naar één applicatie of tien…de bonte mier kan het voor je maken!

Naast de huidige ontwerpen komen er nieuwe ontwerpen bij. Een groep nieuwe illustratoren waar ik ontzettend blij mee ben, is bezig met het ontwerpen van nieuwe strijkapplicaties. Voor klein en voor groot, voor jong en voor oud. Niet alleen 'zomaar tof'  maar ook passend bij de tijd van het jaar. Denk hierbij aan strijkapplicaties voor pasen, Koning(inne)dag, sinterklaas en kerst. En die collectie blijft groeien en veranderen!

De huisstijl is in de vertrouwde handen van Studio Neeltje terecht gekomen. Zij voelde in één klap aan waar ik heen wilde en legde haast in één keer een passende huisstijl neer. Wat ben ik trots en blij met onze samenwerking! Ik wil hier gelijk ook nog even applaus geven voor Studio Lakmoes die de basis voor alles maakte.

Op 2 april gaan de deuren van de bonte mier open. Ik ga nog een leuke openingshandeling/actie bedenken maar de bubbels worden hier op tijd koud gezet!

Omdat ik voor beide vriendjes wil gaan twitteren onder hetzelfde account, komt er een overkoppelde naam: schaapenmier!

Binnenkort te vinden onder twitter.com/schaapenmier Voor degene die me al volgen op twitter, verandert er niets. Alleen de naam wordt aangepast ;)

Ik vind het spannend, ben benieuwd naar de reacties en kijk uit naar 2 april!!

Liefs,
Daniëlle 

29 ways to be creative

Op de site Life to Michigan Ave vond ik het filmpje '29 ways to be creative'.
Simpel gemaakt maar uitnodigend tot actie.
In de maand maart ga ik mezelf uitdagen deze 29 manieren te testen. Daarover zal ik steeds een stukje schrijven. Wat deed het met me, had ik er plezier in, was het moeilijk, wat ga ik er nog meer mee doen?
En wie weet...kan ik meer mensen aanzetten tot het meedoen?!

Tips in, voor, over India

Tijdens de reis door India hield ik achterin mijn dagboek een tip-lijstje bij. Bij terugkomst haast niet meer te lezen doordat ik het vaak in de trein schreef maar wel handig om met jullie te delen. Die 'jullie' zijn misschien niet de vaste lezers maar ik heb gemerkt dat er veel mensen meegelezen hebben die ook een reis naar India willen maken. Voor hen mijn tips op een rijtje (zonder enige logische volgorde)!

# Laat je in Delhi niet wijs maken dat alle treinen volzitten. Er is genoeg plek als je maar van te voren boekt. Ik kwam veel mensen tegen die uiteindelijk met een privé-chauffeur het land doortrokken omdat ze hoorde dat het vol zat. Zonde! Ik boekte mijn tickets in Delhi bij de tourist office op Connaight Place. Vlakbij de wijk Paharganj. Ze zijn ook te boeken op het treinstation (met een trap naar boven).

# Reizen met het openbaar vervoer heeft mijn reis nog waardevoller gemaakt. Ik ontmoette veel mensen en maakte gekke dingen mee. Het vraagt ook iets van je. Geduld! Treinen rijden zelden op tijd. Een beetje lef, niet iedereen is aardig en je stoel is vaak bezet. Zitvlees! Zorg dat je voldoende eten en drinken meeneemt. Ook bij korte stukjes. Een rit die oorspronkelijk twee uur zou duren, nam ruim zes uur in beslag. Wat was ik blij met mijn extra fles water en pak koekjes!
Ik boekte steeds sleeperclass, dan heb je geen airco en weinig ruimte. Zorg wel dat je in een slaaptrein het bovenste bed boekt, dan komen er niet steeds mensen langs je bed. Een volgende keer zou ik de klassen iets meer afwisselen. Af en toe een airco-trein ertussendoor was best welkom geweest.

# Laat je niet tegenhouden door de monssoon. Hoewel ik weet dat je ook pech kunt heben, had ik perfect weer met maar heel weinig regen. Tuurlijk, het was warm (soms zelfs bloedheet) maar daar wen je wel aan. Je vergeet je water echt niet en ik had standaard een handdoek aan mijn tas hangen.

# Veel mensen lopen op blote voeten, let vooral op de stations goed op.

# Als je geen sokken draagt, stop een paar in je rugzak. In tempels moet je je schoenen uitdoen maar zijn de tegels vaak bloedheet. Sokken zijn toegestaan. Schoenen die makkelijk aan en uit gaan zijn ook een aanrader.

# Getoeter. Om te waarschuwen, veel achterom kijken, aan de linkerkant lopen zodat je het verkeer tegemoet loopt. Al helpt dag niet altijd. Auto's rijden overwegend aan de linkse kant van de weg maar als het hen beter uitkomt rechts te gaan rijden, hebben ze daar weinig moeite mee.

# Elektra. Ik sleepte een wereldstekker mee maar gebruikte die niet. Zolang je een enkele stekker (platte) hebt, kun je overal opladen. Zelfs in de trein!

# Als de vraagprijs bij een riksja 100 irp was, betaalde ik max de helft.

# In de meeste hotels hebben ze wifi, er zijn ook veel restaurantjes te vinden met gratis wifi.

# Rooftop restaurants zijn ideaal om de altijd stinkende lucht even te ontsnappen.

# Bijna iedereen spreekt (een beetje) engels.

# Een rugzak is noodzakelijk. Ik zag een Amerikaans stel met koffers. Onbegonnen werk in India, de wegen zijn echt heel slecht.

# Durf het avontuur aan te gaan. Ben niet bang om met iemand mee te gaan als het 'goed voelt'. Ik vertrouwde echt op mijn eigen gevoel en maakte daardoor hele gave dingen mee. Het kost je soms wat kleingeld.

# Betaal max 20 irp voor een liter water. Als ze meer vragen wijs dan op de prijs die op de fles gedrukt staat.

# Mannen houden elkaars handen vast of lopen gearm. Geen homo's maar vriendenliefde. Homosexualiteit heb ik niet in het openbaar gezien.

# nahi = nee. Handig om te onthouden, ze laten je sneller met rust.

# Get used of it....je bent een attractie. Ik sta echt op honderden foto's, kreeg regelmatig een baby in de handen gedrukt en schudde heel veel handjes.

# Desinfectgel...mijn aller-, aller-, allegrootste vriend in India.

# Schrijf alles op...je maakt zoveel mee!

# Mannen plassen overal. Overal!

# Koude douches zijn de standaard. Zelfs in luxe hotels had ik geen warm water. Soms ook helemaal geen douche, slechts een emmer water.

# De prijs van een kamer hangt tussen de 300 en 1000 roepies in.

# Loop je langs een houten kar...die kunnen niet remmen.

# Zeggen dat je getrouwd bent scheelt veel vragen en aanbiedingen.

# Ik kocht Indische kleding waardoor ik de indruk wekte al lang door India te reizen. Vooral in de trein was dat prettig.

# Laat al je broeken maar thuis. Ik kocht voor 150 irp heerlijke flodderbroeken.

# Ik kreeg respect door kleding te dragen die zowel mijn schouders als knieen bedekten.

# Pas op met het dragen van slippers door het slechte wegdek en het vele afval op de weg.

# Indian chai (heerlijke thee met veel melk) kun je overal op straat voor 5 of 10 irp kopen. Lekker!!

# Mijn favoriete drankje in India was een Lassi. Een yoghurt/melk-drankje met vers fruit.

# Vraag voordat je instapt aan de riksja-chauffeur of hij wisselgeld heeft (als je niet gepast hebt). Spreek vooraf de prijs af.

# Mijn pinpas werkte niet bij de bankautomaten. Mijn creditcard werkte gelukkig wel.

# Ik sliep bijna overal in mijn lakenzak, vooral in de trein was dat prettig. In de AC-klasse is het erg fris 's nachts, handig dus om je trui binnen handbereik te hebben.

# De apenbeet! Schreef ik eerder nog dat de arts in Jaipur me complimenteerde met het feit dat ik netjes de rabies-inentingen had gehad, dat bleek bij thuiskomst niet voldoende. Met spoed bleek ik nog twee inentingen nodig te hebben om het risico op rabiës (hondsdolheid) te verminderen. Alert zijn dus!

Oh...en als echte tip....bij het Monckeypalace lopen veel jochies rond die voor een paar roepies met je mee willen lopen om apen weg te jagen. Ik negeerde hen...niet doen, maak gebruik van hun aanbod.

# Maak geen foto's in Varanasi bij Manikarnika Ghat (crematieplaats). Ik zag een camera de Ganges in verdwijnen van een opstandige man die wel een foto maakte.

# India is één grote cultuurshock. Alles is anders in India. Overal zijn mensen, dieren, transportmiddelen. Het stinkt, het is vies en het getoeter op straat maakt je gek. Maar tegelijkertijd is het een onwijs bijzonder land waar niets is wat het lijkt.

Het zijn mijn bij elkaar gesprokkelde tips en weetjes. Mocht je iets willen weten...mail me dan gerust (aan de rechterkant te vinden)!

Naar huis!

En zo eindig ik mijn reis zoals hij ook begonnen is...op weg naar het vliegtuig!

Tot in Nederland!

X

Alleen trots

Alleen reizen heeft iets met me gedaan.
Het heeft me in situaties gebracht waar ik niet in terecht gekomen zou zijn als ik met iemand samen was geweest.

Het heeft me laten zien dat ik in een wereld met een cultuur die lijnrecht tegenover de onze staat, mezelf overeind kan houden. Dat ik kom waar ik komen wil. Dat ik door een behoorlijk diep dal kan gaan, maar er ook weer uit weet te klimmen.

Dat ik makkelijker contact blijk te maken met locals dan met toeristen. Maar dat dat niet zozeer aan mij ligt maar meer aan het gebrek van toeristen. En dat ik het contact, als de kans daar was, wel wist te maken. Maar dat ik soms ook bewust alleen zat tussen veel andere stelletjes. Gewoon even alleen zijn is in een druk land als India soms best even fijn.

Het leerde me nog meer dat ik op mijn eigen gevoel durf te vertrouwen. En, nog belangrijker, dat mijn gevoel me niet in de steek liet. Ik ging met mensen mee als het goed voelde maar zei net zo makkelijk 'nee' als het dat niet voelde. Deelde een tik uit aan iemand die mijn grens overging maar deelde ook eten met nieuwe vrienden.

Het gaf me nog meer het gevoel dat mensen me nemen zoals ik ben. Het maakte mensen niet uit dat ik geen make-up droeg, een dag niet gedouched had, kleren een dag extra droeg of mijn haren in een warrige staart boven op mijn hoofd had staan. Dat ik midden op een perron ging zitten schrijven en gewoon doorging toen er tientallen mensen om me heen stonden. Dat ook 'nee' zeggen tegen iemand niet betekent dat er geen wederzijds respect is.

Het alleen reizen heeft nog iets met me gedaan. Het heeft me laten beseffen dat ik thuis een waardevolle groep mensen om me heen heb. Een vriendje dat ik enorm gemist heb waardoor het gevoel dat 'wij' heel bijzonder is, nog veel meer binnen is gekomen. Dat ik vriendinnetjes heb die op welk moment van de dag ook hun whats'app open hadden staan voor een peptalk. Met het tijdsverschil was dat voor hen soms best vroeg. En dat ik zelfs helemaal vanuit India ook in staat was peptalks terug te geven toen dat nodig was. Dat mijn familie het maar niets vond dat ik het dartpijltje op India gooide en vroegen of ik niet op Luxemburg had kunnen gooien. Maar dat ze wel achter me staan en trots op me zijn. Me op de voet volgden dankzij dit blog en steeds lieve berichtjes achterlieten.
Ik heb ze allemaal gemist, zij mij gelukkig ook.

Of ik nog een keer alleen op reis zou gaan?
Ik denk het niet. Ik ben een gezelschapsdier en deel graag. Hoewel het schrijven in mijn dagboek en hier op mijn blog een manier van delen is, is het toch anders. Met iemand samen reizen maakt je samen rijk. Je deelt een ervaring en een verhaal. Je maakt samen dingen mee en kunt daarover praten. Je kunt er later op terug kijken en zeggen: "Weet je nog toen?".

Maar had ik het willen missen?
Nee, zeker niet.

"Travel is the only thing you buy that makes you rich."

En dat is echt zo. Ik neem zakkenvol met ervaringen en belevenissen mee naar huis. Heb krankzinnige dingen meegemaakt en elke dag was anders dan ik had kunnen bedenken. India is een ongelooflijk mooi, rijk en bijzonder land met heel veel verschillende mensen. Maar is net zo goed rauw, lelijk, smerig en luidruchtig.
Ik heb gelukkig hele mooie foto's en filmpjes gemaakt zodat ik mijn verhaal nog veel verder kan delen.

I've done it! En daar ben ik stiekem best heel erg trots op!

Veel liefs,
Daan

Afval recycling in India

Noem me gerust beroepsgek, maar sinds ik werk in de wereld die 'afvalrecycling' heet, ben ik me veel bewuster van de rommel die we met z'n allen maken. "Hoe zou dat in India zijn?" vroeg ik me af.

Ik hield mijn ogen open, keek tegelijkertijd mijn ogen uit en stelde veel vragen. Mensen keken me eerst een beetje raar aan, maar gaven me altijd antwoord op mijn vragen. Hoewel het voor de meeste mensen een groot vraagteken is wat er nu echt gerecycled (kan) word(en).

Laat ik voorop stellen dat hier veel minder afval vrijkomt dan in Nederland. Groenten worden zonder plastic zak op de markt verkocht, mensen eten hun 'afhaalmaaltijd' niet uit een plastic bakje maar uit een afwasbaar kommetje en de luxegrens ligt een stuk lager waardoor grote kartonnen dozen waar een dure flatscreen in zat hier veel zeldzamer zijn.

Ik zag verschillende manieren waarop mensen van hun dagelijkse afval afkomen.

De winkeltjes en eetgelegenheden in de nauwe straatjes hebben vaak naast de voordeur een betonnen bak staan. Daarin gooien ze aan het eind van de dag al hun afval en steken het aan. Verbranding aan huis dus. Helaas niet te gebruiken als secundaire brandstof maar wel een manier om van het afval af te komen.
Ook op het platteland en bij hotels zag ik deze manier van afvalverwerking met grote hopen smeulend afval.

In de stad is een vuilnis-ophaaldienst actief.
Daar wordt het afval deur aan deur opgehaald door een man met een grote kar. Hij haalt voor 30 irp (€ 0,45) dagelijks een maand lang het afval bij je op.

Het afval wordt dan op een willekeurige hoek midden in de stad gedumpt. Het blijft er een dag of twee liggen waardoor dieren de kans krijgen zich tegoed te doen aan het eetbare gedeelte. Hier dus geen vergisting of compostering maar waardevolle voedingsstoffen. De koeien, zwijnen en honden zijn handig in het uitlikken van chai-kopjes en om de restjes dal fry uit de vuilniszakjes te halen. Hoewel die net zo vaak ontbreken en ze zo van de straat kunnen eten.
Scheiden bij de bron krijgt zo een heel andere betekenis. Geurbelevenis ook trouwens.

Daarna wordt het niet eetbare gedeelte weer verzameld en gaat het naar een groep vrouwen aan de rand van de stad. Zij halen de bruikbare producten er nog uit. Plastics, karton, kunststof, ijzer en metalen.

Ik vond het opvallend te zien dat de wereld die hier recycling heet gedomineerd lijkt te worden door vrouwen. Vrouwen vegen de straten aan, halen afval op en passen een laatste scheiding toe. Allemaal werkend op de voor Indiërs zo bekende manier van zitten. Zoals een klein kind door de heupen kan zakken. De voeten plat op de grond, de kont net boven de straat. Mij lukt het niet.

Op straat lopen vrouwen, mannen en kinderen te speuren naar bruikbaar afval ter recycling. Dit is hun manier om inkomsten te generen.
Voor zover ik heb kunnen achterhalen wordt in India in ieder geval plastic, karton en elektronische onderdelen gerecycled. Ook voor puin hebben ze nieuwe toepassingen maar daar wist niemand me echt duidelijk over te geven.

De drie jongens die ik in Udaipur ontmoette zamelden de hele dag plastic flessen in. Rondhangen bij toeristen was de beste tactiek. Die drinken immers geen leidingwater dus houden de productie van plastic flessen op peil. Voor 15 plastic flessen kregen ze 10 irp (€ 0,15) als vergoeding. Deze flessen worden gerecycled tot nieuwe plastics, meestal gebruikt als grondstof voor nieuwe flessen.

Voor een stapel karton tot kniehoogte ligt de vergoeding op ongeveer 20 irp (€ 0,30).

De mensen verkopen de ingezamelde producten niet direct aan het recyclingbedrijf maar aan een tussenpersoon in de stad. Hij zorgt daarna voor verder transport.

Het restant gaat naar een stortplaats net buiten de stad. Deze groeit alleen maar, over een paar jaar zijn ze vol. Bij mijn vraag wat er dan zou gebeuren haalde iedereen zijn schouders op. Dat weten ze niet, het lijkt ze ook niet te boeien.

Het is me helaas niet gelukt een recyclingbedrijf in India te bezoeken. Ik had contact met één maar eer het tot een daadwerkelijke afspraak kwam, vertrok mijn trein weer naar een andere plek.

Het omgaan met afval is in ieder geval héél anders dan in Nederland of zelfs in Europa. Afvalbakken zijn hier zeldzaam en in de trein flikker je je afval gewoon op het spoor. Hoewel ik niet wilde bijdragen aan deze vervuilig, hielpen anderen me hier mee. Mijn zakje vol met verzameld afval werd zo tussen mijn voeten weggepakt en met een zwierige zwaai de trein uit gegooid. Met een trotse glimlach dat ik nu mooi van mijn afval af was.
Sorry India, een beter begin begint bij jezelf, maar dat schijnen ze hier niet te kennen.

Afval is een inspirerende en boeiende wereld! Tof dat ik hier eens mee kon kijken.

Mooie momenten

Ik deed vandaag in eerste instantie helemaal niks. Had, beide nog liggend in bed, contact met Hendrik via Facetime (nu was ik niet zo heel vroeg wakker, hij dus wel) en bleef daarna lekker op mijn kamer met de ventilator op standje hoog. Ik las wat in een boek, bekeek al mijn foto's en viel prompt nog een uurtje in slaap.
Het is hier warm. Ik wil niet klagen maar 39 graden om 09.00 uur is best heftig.

Ik merk dat het einde van de vakantie dichterbij komt. Mijn avontuur zit er bijna op en dat is ook goed. Het voelt of ik twee maanden van huis geweest ben, zoveel gekke en gave dingen heb ik meegemaakt. Ik heb zin om weer naar huis te gaan. Schone kleren aan te kunnen trekken in plaats van de stinkende voorraad in mijn rugzak. Zelfs na een sopje ruikt het nog steeds niet erg...euhm...fris. Ik heb inmiddels mijn bikinitopje aan omdat die nog ongebruikt en dus fris is. Extra voordeel is dat het goed absorbeert want met ruim 40 graden loopt het zweet aan alle kanten over mijn lichaam.
En voordat ik die schone kleren aantrek wil ik héél lang douchen. Onder een fijne straal en de keuze tussen koud, lauw en warm water. Daarna afdrogen met een echte handdoek!
En dan kruip ik schoon en frisruikend tegen mijn vriendje aan!
Ik kan me er nu al op verheugen.

Maar goed...ik had vandaag nog en morgen heb ik ook nog tot 17.00 uur voor de boeg. Daarna is het nog twee dagen reizen en dan is het pas echt afgelopen. Nog even het Indische leven meemaken!

Om 12.00 uur heb ik genoeg van het lamballen en ga 'ontbijten'. Aangezien het bijna lunchtijd is besluit ik eens gek te doen en bestel een chocolate pancake. Mijn eerste 'zonde' van deze vakantie. Dat is overigens ook te merken. Ik deed vanmorgen mijn riem aan en moest (mocht!) hem twee gaatjes strakker trekken. Vakantie in India heeft dus zo zijn voordelen ;)

Ik ben weer terug gegaan naar het Burning ghat. Niet voor sensatie of omdat ik zo graag dode mensen zie, maar omdat het gisteren teveel indruk maakte. Ik heb toen alles heel vluchtig bekeken, zoveel mogelijk in me opgenomen en was toen best een beetje ondersteboven. Ik heb de daadwerkelijke houtstapels van heel dichtbij bekeken, maar omdat de hitte daar te heftig was ben ik daar heen snel langs gelopen. Ik las ergens dat je vanaf een soort balkon vanaf boven op de houtstapels kunt kijken. Ik heb een beetje een onaf-plaatje in mijn hoofd en wil terug om het af te ronden.

Dat balkon is inderdaad een mooie plek met goed uitzicht. Ik zou willen schrijven een 'mooi' uitzicht maar dat zou in deze situatie niet kloppen. Ik weet niet hoe lang ik er sta. Het kan een uur geweest zijn maar ook zomaar twee uur. Ik zie zo'n tien keer het hele ritueel uitgevoerd worden en ben wederom diep onder de indruk.

Ik ben blij dat ik terug gegaan ben. Het is binnengekomen, ik heb een enorm respect voor de manier waarop deze mensen met de dood omgaan en het heeft in mijn hoofd een plaatsje gekregen.

Ik drink, samen met een Engelse jongen waar ik onderweg tegenop bots, nog een lassie in 'The blue lassie shop' en keer dan terug naar mijn hotel.

Naast mijn hotel zit een kleine ghat. Er staan koeien in het water om af te koelen. "Good for the milk" weten twee meisjes me te vertellen.

Bij deze meisjes koop ik ook twee bakjes met daarin bloemen en een kaarsje.
Op Twitter en Facebook deed ik de oproep of ik voor iemand nog een kaarsje kon branden. Als er iemand is die nog wat hulp kan gebruiken ben ik hier op de juiste plaats om een wens te doen.

Het eerste kaarsje (met roze bloemetjes) is voor deze mensen. Ik noem hun naam en de wens. Ik weet niet of het gaat werken, maar het is een mooi gebaar.

Het tweede kaarsje met de gele bloemetjes is voor mezelf. Ik noem de namen van de mensen van wie ik hou en geef het brandende 'bootje' een zetje het water op.

Rustig kijk ik hoe ze allebei meegemen worden de Ganges op. Ik houd van dit soort kleine intieme momentjes. Ze maken mijn avontuur nog een beetje waardevoller.

Manikarnika ghat

Ik wist dat het bestond, las erover, hoorde mensen die ook in India zijn geweest hun ervaringen vertellen en zag er ooit een klein stukje van op de televisie. En toen stond ik er zelf, zag het met eigen ogen, rook de allesvertellende geur en kreeg het verhaal vertelt. Daarna had ik even geen woorden meer, was ik diep onder de indruk en misschien zelfs wel een beetje geshockt.

Ik bezocht in Varanasi het Manikarnika ghat. Beter bekend als Burning ghat, het grote openlucht crematorium. Als je als Hindoe in Varanasi gecremeerd wordt en daarna je as in de Ganges uitgestrooid wordt, word je verlost van een langdurige reïncarnatiecyclus en ga je direct naar de hemel. Een mooie gedachte waarvoor veel mensen een trip naar Varanasi over hebben. Nou ja, de familieleden dan.

Bij het afdalen naar het ghat (waar enorme stapels brandhout omheen liggen) word ik aangesproken door een oude man. Naar eigen zeggen al zijn hele leven werkzaam in Marnikarnika ghat en ik geloof hem meteen. Hij vertelt het verhaal en neemt me mee door de crematie-ceremonie.

Mensen komen naar Varanasi om te sterven. De tijd tussen overlijden en verbranding mag maximaal drie dagen zijn dus de reistijd is beperkt. Hoewel dat Hindoes uit de hele wereld er niet van weerhoudt om hier naar toe te komen. Rondom het ghat zijn drie hospice waar mensen hun laatste dagen doorbrengen. De man loopt daarnaast, samen met collega's, elke dag een ronde door de stad langs oude mensen. Gaat het echt niet meer, dan neemt hij ze mee om niet alleen te hoeven sterven. Er worden per dag tussen de 200 en 300 lichaam gecremeerd, 24 uur per dag, 365 dagen per week.

Als iemand sterft wordt het lichaam in kleurige doeken gewikkeld en op een bamboe brancard gelegd. Het wordt gewogen om zo de juiste hoeveelheid hout te bepalen en er volgt een laatste onderdompeling in de Ganges. Daarna mag het lichaam opdrogen op de trappen. In het uur daarna voert de man (als zijn vrouw overleden is) of de oudste zoon (als de vader overleden is) een ritueel uit. Hij wast zich in de Ganges, scheert daarna zijn hoofd kaal en trekt witte kleding aan.
Bij de crematie zijn overigens alleen mannen aanwezig. De vrouwen wachten thuis op de terugkomst van de familie. Voornaamste reden hiervoor zijn de tranen die vrouwen laten. Tijdens de crematie mag er niet gehuild worden. Dan krijgt de ziel van de overledene dat mee en kan het niet zonder emoties 'naar boven' gaan. Alleen mannen dus.

Dat ik sta te kijken vinden de nabestaanden alleen maar fijn. Hoe meer mensen er zijn, hoe gesterkter zij zich voelen.
Overigens voel ik me een behoorlijke indringer in zo'n persoonlijk ritueel. In Nederland ga je niet naar een crematie of begrafenis als je die persoon niet kent. Laat staan dat je een kijkje gaat nemen bij het verbrandingsproces. Het voelt raar om als toerist toe te kijken.

Toen ik een brancard gedragen door mannen door de straat zag komen besefte ik me niet echt dat daar een lichaam in gewikkeld lag. Natuurlijk weet je wel maar het komt niet zo binnen. Maar toen ik de contouren van een mens zag toen de doeken nat waren van het Ganges-water kwam het ineens binnen. Daar ligt een moeder, een man en een dochter...

De brancard wordt, met lichaam, naar de houtstapel gebracht. Niet door de familie maar door een chandal, ook wel 'onaanraakbaren' genoemd vanwege hun onreine beroep. De oudste zoon of man haalt vervolgens enkele kolen met een bos stro uit het traditionele vuur dat al meer dan vijfduizend jaar onafgebroken brandt in Varanasi. Met deze fakkel in de hand loopt hij vijf rondes om de brandstapel. De vijf rondes staan voor de vijf elementen: water, vuur, aarde, hemel en ether. Daarna steekt hij de brandstapel aan.

Voor een gemiddeld lichaam is zo'n 180 kilo hout nodig. Eén kilo hout kost ongeveer 300 irp. Ook in India is cremeren dus een kostbare zaak. Mensen die dit geld niet hebben komen met het lichaam van hun dierbare toch naar Manikarnika ghat en hopen op de steun van andere (rijkere) families. De man vertelt me dat mensen nooit langer dan een dag hoeven te wachten totdat het geld voor voldoende hout bij elkaar gesprokkeld is. Het verhaal dat mensen maar half worden verbrand omdat er niet voldoende geld voor hout is blijkt onzin te zijn. Elk lichaam vergaat compleet tot as. Uitzondering kunnen de borstkas (bij mannen) en de heupen (bij vrouwen zijn) omdat deze moeilijk verbranden. Deze worden in de Ganges gegooid.

Er is nog een uitzondering. Vier groepen mensen belanden niet op de brandstapel. Dat zijn kinderen tot 14 jaar, zwangere vrouwen, heiligen en lepra-patiënten. De eerste drie vanwege hun zuivere geest (verbranding is dus niet nodig), de laatste vanwege het verspreiden van de ziekte. Zij worden met een boot naar het midden van de Ganges gebracht en met een steen aan hun enkel het water ingegooid.
Soms drijft er een lijk voorbij, dan was het touw niet sterk genoeg.

Bij elke stap in het verhaal dat de man vertelt, neemt hij me mee naar een ander punt. De wasplaats, de droogplaats, de kapper, het eeuwig brandende vuur en als laatste gaan we trap op naar de brandstapels. Het is druk, er branden tien lichamen, in verschillende stadia van verbranding. Ik zie een zoon het ritueel met de vijf rondes uitvoeren en daarna het lichaam van zijn moeder aansteken.

De hitte is overweldigend en de rondvliegende as laat mijn ogen tranen. Ik blijf er maar kort, vind het te indrukwekkend om lang te blijven staan.

Na afloop wassen de mannen zich in de Ganges en keren dan terug naar de wachtende vrouwen thuis. Het as wordt in de Ganges gegooid. De ziel krijgt een mooi plekje in de hemel.

Ik bedank de man voor zijn duidelijk uitleg en zoek een rustig plekje op. Ik moet even verwerken wat ik zojuist allemaal gezien, gevoeld en gehoord heb. Zoals ik het me niet kon voorstellen voordat ik het met eigen ogen zag, zal dat voor jullie nu ook niet meevallen. Maar hopelijk is er gelukt jullie een beetje mee te nemen naar Varanasi.

Ik bestel een lassi, zit rustig en kijk het straatje in. Er komt een stoet mensen aan, ze dragen een lichaam. Cremeren is big business hier.

Ps...de foto's zijn van grote afstand gemaakt zodat er niets te zien is behalve een indruk. Buiten het feit dat het verboden is om foto's tijdens het proces te maken kwam dat, uit respect voor de overledene en hun families, niet eens bij me op.

Het visitekaartje van India

De eigenschap van een goede Indische trein om te laat aan te komen op de plaats van bestemming werd ook deze keer weer rijkelijk getoond. Ruim 2,5 uur later kwam ik op het station in Agra aan. Onderweg wel lol gehad met een hele bende kindjes en hun ouders. Ze komen gewoon domweg om mijn bankje staan en staren. Als ik lach, lachen ze terug, verder kijken ze gewoon. Eén meisje vindt het leuk om voor me langs te klauteren. Als ik haar 'monkey' noem en dan ook nog beeld en geluid maak is het feest weer compleet.
Zien hoe ze om me heen staan?
Check: http://www.youtube.com/watch?v=dpnRGePkkW4

Een riksja brengt me naar het hotel. Ik zie nog niets van de Taj Mahal. Gek idee, ik slaap er slechts 400 meter vanaf!
De kamer is in verhouding met de prijs ronduit slecht. Uit de douche komt een pisstraaltje, het is ongelooflijk warm in de kamer en het bed voelt klam aan.
Gelukkig blijf ik hier maar één nacht. Ik zet de wekker op 05.30 uur zodat ik heel vroeg richting Taj kan.

"Ik lijk wel gek" denk ik terwijl ik zo vroeg opsta. Maar goed, ik heb niet elke dag de kans om een wereldwonder te bezichtigen dus gaan met die banaan.
Zonder ontbijt vertrek ik uit het hotel. De zuid-ingang is inderdaad op 50 meter afstand van het hotel dus dat is perfect.

En damn, wat was het het vroege opstaan waard!! Het is een betoverende omgeving en de Taj Mahal is echt verbluffend mooi. Elk stukje steen is bewerkt, elke hoek ziet er hetzelfde en toch weer anders uit en de verschillende technieken die voor de versieringen gebruikt zijn, zijn prachtig.

Het is heerlijk rustig, ik kan op mijn gemak foto's maken en bekijk elk detail dat te vinden is.
Ik neem plaats op een bankje en blijf daar bijna drie uur zitten. Regelmatig komt er een gids met een paar mensen langs zodat ik steeds een stukje informatie meekrijg (stiekem meeluisterend).

Ik zie de zon langzaam doorbreken en de Taj Mahal verlichten. Ik geniet er intens van!

Het wordt warm, de schaduw trekt weg en mijn buik laat horen dat hij honger heeft. Het is 10.30 uur als ik terug kom in het hotel. En daar ga ik gewoon door met genieten want het uitzicht op de Taj is hier perfect, het beste van de stad!

Na een ontbijt, gezellige praat met een Duits echtpaar en een Engelse meid, ga ik de stad in. Ik bezoek het Agra Fort vanwaar Shah Jahan (degene die de Taj liet bouwen als tombe voor zijn derde vrouw Mumtaz Mahal die overleed toen ze hun 14e kind ter wereld bracht) gevangen zat tot zijn dood in 1666. Hij, en nu dus wij, had een mooi uitzicht op de Taj Mahal. Helaas wel achter tralies. Gelukkig liggen ze er nu samen. Als je zo iets prachtigs voor je vrouw bouwt (laat bouwen) hoor je na de dood ook dicht bij elkaar te liggen. Dat lijkt me een perfect voorbeeld van echte liefde.
*zwijmel*

Daarna bezoek ik nog de baby Taj (een kopie in het klein) en de overkant van de oever voor een blik aan de achterkant.
De rest van de middag en avond breng ik door op het dakterras.

Nagenieten van een wereldwonder is zo helemaal geen straf!

Liefs uit Agra,
Daniëlle

EK THA Tiger

In het kader 'je moet alles eens proberen' bezoek ik in Jaipur een bioscoop. Nou, dat past ook prima in het vakje 'hilarisch' kan ik je vast vertellen.

De rij aan de kassa is verdeeld in aparte rijen voor mannen en vrouwen. We hebben geluk, de rij voor de vrouwen is een heel stuk korter dus we schuiven aan.
Na een half uurtje wachten gaat het loket open en begint er een heel circus. Waar de mannen eerst keurig in de rij stonden proberen ze nu door te schreeuwen verder vooruit te komen. De rij is echter afgezet met ijzeren rekken dus dat is redelijk kansloos. Van buiten de rij proberen mannen anderen over te halen voor hen kaartjes te halen. Maar daar steken een man en vrouw in uniform en met een stok (!) letterlijk een stokje voor.

Eenmaal binnen is er een serene rust. Je hoort af en toe een baby huilen maar verder is het vrij stil. Ik vraag Priti, de vrouw van mijn guest house met wie ik vanmiddag op pad ben, wat ze met de baby'tjes gaan doen als de film begint. Ze kijkt me raar aan en begint dan te lachen. "Die gaan natuurlijk mee naar binnen!".
Huh? Als ik goed om me heen kijk zie ik kindjes van alle leeftijden in de bioscoop lopen of zitten. Een baby drinkt aan de borst bij haar mama, een kereltje van een jaar of vier peutert in zijn neus en een dametje op hakken doet net of ze ouder is dan de acht jaar die ik haar geef. De film werd op internet beschreven als een bollywood actiefilm met romantiek. Leeftijdgrenzen kennen ze hier dus blijkbaar niet.

Eenmaal binnen blijken ook de gedragsregels iets anders dan in nederland te zijn. Telefoons gaan hier niet op stil. Sterker nog, tijdens de film worden er diverse gesprekken om mij heen gevoerd. Sommige dempen nog hun stem, anderen vinden dat ook niet nodig. Erg bijzonder.

Maar het meest bijzonder is de reactie van de zaal als de, voor hen ongetwijfeld sexy hoofdrolspeler, iets doet. Dat kan zijn door gewoon in beeld te komen, een man in elkaar te meppen met een paar ferme klappen of verliefd naar de vrouwelijke hoofdrolspeler te kijken. De zaal barst in gejuich uit, schreeuwt, joelt, fluit en klapt. Sommigen springen in hun enthousiasme ook nog uit hun stoel. Met of zonder kind op schoot. Ronduit hilarisch!

De film is in Hindi maar desondanks laat de verhaallijn zich makkelijk raden. Het is een soort James Bond (hij krijgt opdrachten om 'iets' te doen van een soort Indische Q en heeft een prachtige dame als tegenstander) gemixt met Jason Bourne (hij springt graag over daken, zoeft op een autodeur een helling af en hangt aan de zijkant van een rijdende bus). Ik besluit net dat ik hem best stoer vind als de filmheld ineens gaat dansen en zingen. Alsof hij per ongeluk in een flashmob terecht is gekomen en vrolijk meedoet. Dat zal het bollywood-tintje zijn gok ik.

Aan het eind van de film, klap ik vrolijk mee. Wat een belevenis!!

Ik maakte weer een paar filmpjes voor het gevoel :)

Bij dit stukje actie wordt enorm meegeleefd! Het is een beetje donker maar hopelijk toch te zien...en anders vooral te horen :)
http://www.youtube.com/watch?v=zatpsPt5PsM

Dit is de aftiteling waarbij er weer flink gedanst wordt!
http://www.youtube.com/watch?v=HkMDqYZUD8k

Enjoy! Deed ik ook!

Iets met een olifant en een aap

Sommige dagen zijn zo krankzinnig dat ik amper kan geloven dat ik zelf de hoofdrol speel.

De treinreis van Udaipur naar Jaipur ging verbazingwekkend goed. Ik ben niet ziek geworden en heb zelfs een paar uurtjes kunnen slapen. De trein stopte wel vaak met daarbij steeds nieuwe mensen, inclusief geschreeuw en fel licht, in de wagon.
Om 05.57 stond ik op het perron in Jaipur, goedemorgen nieuwe stad.

Met een riksja naar het guest house. Het ligt een beetje in een buitenwijk maar aangezien ik hier maar 1,5 dag ben, vind ik dat geen probleem.
De gastvrouw, Piti, is ontzettend aardig en laat me mijn kamer zien. Netjes én met een eigen badkamer. Ik ga nog een paar uurtjes slapen want de nacht was te kort om een dag op vooruit te kunnen. Een zacht bed!!

Om 11 uur zoek ik Piti op en krijg een heerlijk ontbijt. Ze biedt tevens aan vanavond even naar een dokter te gaan om iets te halen voor mijn buik. Ik heb inmiddels twee weken diarree en begin dat wel te merken. Even wat extra hulp lijkt me een goed plan dus ik maak dankbaar gebruik van haar aanbod.

Ze moet ook richting stad dus we gaan samen in een riksja het oude centrum in. Daar neem ik afscheid en beloof om rond 19.00 'thuis' te zijn om de dokter te bezoeken.

Ik bezoek eerst het city palace. Voor het behoorlijke entreebedrag (300 irp) vind ik het wat tegenvallen. Er hangt een aardige collectie 'royal clothes' en genoeg wapens om een oorlog mee te starten maar verder is het niet zo bijzonder.

Ik tref een nieuwe Ali, deze keer met een riksja, die me de hele dag op sleeptouw wil nemen. Deze keer wel tegen betaling ;). Omdat alles hier best ver uit elkaar ligt en ik maar 1,5 dag heb, ga ik met hem mee.

We rijden als eerste naar het rode fort waar Jaipur zijn titel 'rode stad' aan te danken heeft. Ik geniet. Het fort bestaat uit heel veel kleine gangetjes en ik struin er heerlijk rond. Zelfs de enorme regenbui die ik op mijn koppie krijg maakt me niet uit. Het levert weer leuke gesprekken op met de lokale bevolking.

Ik fotografeer op de terugweg het 'water palace' dat...hoe verrassend...midden in een meer ligt. Je kunt er alleen maar naar kijken, er varen geen bootjes heen.

Vervolgens rijden we door een wirwar van kleine straatjes waarna Ali stopt. Hij vraagt me zijn vrienden te ontmoeten waar ik eigenlijk niet zo'n zin in heb. Als ik dat aangeef pakt hij mijn hand en laat me om de hoek kijken.

Daar staan zijn vrienden. Vier enorme olifanten!! Wauw, zo dicht ben ik nog nooit bij deze prachtige dieren geweest. Ze klapperen met hun oren en krullen hun slurf om aan me te snuffelen.
Ik raak ze aan, wat voelt hun huid gek. Stroef maar met zachte haardjes.
Ik laat me overhalen een tripje op olifant Monique te maken. Ik heb deze reis nog weinig geld uitgegeven aan echte toeristendingen dus doe maar eens gek. Heb ik in één vakantie gevlogen, gefietst, veel gewandeld, op een kameel, motor én olifant gereden. Grappig toch?!

Het tochtje duurt een half uur. Ik voel me net de koningin, hoog op mijn troon zwaaiend naar de kindjes die vanaf de grond naar me kijken. Jammer dat het keihard regent. Van de andere kant heb ik een paraplu en vinden zowel ik als de olifant het niet zo erg.

Een beetje vervelende eigenschap van dag-chauffeurs is dat ze je graag meenemen naar hun vrienden die iets verkopen. Dat ging zo in Jaisalmer, in Udaipur en vandaag is het niet anders. Ik stap uit bij een winkel waar ze allerlei stoffen, sjaals, dekbedden en kleding verkopen. Verschil hierbij is dat ik eerst een rondleiding door hun atelier krijg. Dat vind ik dan stiekem wel weer erg leuk om te zien :)
Ze laten hun stempel techniek zien en ik ontmoet mannen die bezig zijn met een bruidsjurk. Uren werk, allemaal met de hand. Ik ben onder de indruk.
Uiteraard drink ik een chai in de winkel terwijl ze me allerlei dingen laten zien. Ik vertel ze dat ik het allemaal prachtig vind, maar niets mee ga nemen. Gelukkig zijn ze niet opdringerig en wensen ze me nog een fijne dag. Insgelijks meneer!

De laatste stop brengt me naar het Monkey Palace. De naam laat zich raden wat ik hier aantref. Het paleis is meer een kleine stenen tempel op een berg maar er lopen honderden apen omheen. Veel kleintjes die er erg schattig uitzien.

De tempel bereik ik alleen niet. Zo'n vijf minuten na vertrek, ik heb net een paar foto's kunnen maken, stormt een aap van de heuvel af en bijt me in mijn been. Hij probeert het nog een tweede keer maar ik krijg hem weggejaagd. Ik keek de aap niet aan, maakte geen onverwachtte beweging, was niet in de buurt van een baby-aapje en liep gewoon rustig maar boven.
Ik sta behoorlijk te shaken en ben erg geschrokken. Ik hoef niet meer naar boven! Ik maak rechtsomkeer en loop zonder nog op of om te kijken terug naar de riksja. Graag zo snel mogelijk terug naar het guest house.
Gelukkig zakken onderweg de bibber en stopt het bloeden waardoor ik weer een beetje van de omgeving kan genieten.

Dat is overigens maar mooi totdat we de rand van het centrum weer bereiken. Daarna is het weer een typisch Indische stad. Druk, veel verkeer met getoeter, vies en stinkend.

Mijn guest house is daarentegen echt een fijne plek. Piti is echt heel lief en laat me thuisvoelen.
We rijden naar de dokter waar ik wat medicijnen voor mijn buik krijg. Hij maakt gelijk de monkey-bite schoon en complimenteert me met de keus om rabiës-injecties vooraf te nemen. Daar ben ik nu zelf ook extra blij mee! De apotheek zit gewoon op straat, cool om te zien en respect dat de beste man alles kan vinden.

Er wordt heerlijk voor me gekookt: rijst, dal fry, boontjes en bloemkool. Ik krijg er ook een liter water bij met een oplossing van de dokter (soort ORS). "Opdrinken, helemaal" zegt Piti. Ja mama! :D

xxx
Daan